زمینه و هدف: درک دقیق دستور DNR برای تصمیمگیری اخلاقی و مراقبت همسو با خواست بیماران سرطانی پایانحیات ضروری است. این مطالعه با هدف تحلیل مفهوم DNR با استفاده از مدل راجرز انجام شد. روش کار: این تحلیل مفهوم بر اساس رویکرد تکاملی راجرز انجام شد. با جستجوی نظاممند در پایگاههای علمی بینالمللی و ایرانی از ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۴، دادههای ۸۵ مقاله مرتبط استخراج و تحلیل شدند.
نتایج: چهار ویژگی اصلی DNR شناسایی شد: ۱) یک دستور پزشکی رسمی، ۲) محدود به منع احیای قلبیریوی، ۳) مختص بستر بیماری پایانحیات، ۴) مبتنی بر استقلال بیمار و تصمیمگیری اشتراکی. پیشایندهای کلیدی شامل تشخیص بیماری پایانحیات، ارتباط مؤثر و برنامهریزی مراقبت بودند. پیامدها مثبت (مرگ باکرامت، کاهش رنج) و منفی (پریشانی اخلاقی، تعارض) بودند. مفهوم «اجازه مرگ طبیعی» به عنوان اصطلاحی جایگزین پیشنهاد شد.
نتیجهگیری: تحلیل حاضر، DNR را به عنوان یک فرآیند پویا و ارتباطی در سرطان پایانحیات تعریف میکند. نتایج بر لزوم گفتوگوهای زودهنگام، دلسوزانه و مبتنی بر تیم درمانی با حساسیت فرهنگی تأکید میکنند تا خواست بیمار محترم شمرده شده و مرگ باکرامت تسهیل گردد.
AGHAL B, mahmoudi H, vahedian azimi A. Clarifying the Concept of Do-Not-Resuscitate (DNR) Orders in End-of-Life Cancer Care: A Concept Analysis Using Rodgers' Evolutionary Approach. NPWJM 2025; 13 (48) : 06 URL: http://npwjm.ajaums.ac.ir/article-1-1119-fa.html
آغال باقر، محمودی حسین، واحدیان عظیمی امیر. شفافسازی مفهوم دستور «احیاء نکنید» (DNR) در مراقبت از بیماران سرطانی پایانحیات: تحلیل مفهوم با رویکرد تکاملی راجرز. پرستار و پزشک در رزم. 1404; 13 (48) :44-53
