مطالعات نظاممند نشان دادهاند که منازعات مسلحانه از طریق جابهجایی گسترده جمعیت، تخریب زیرساختهای حیاتی، تضعیف خدمات و نیروی انسانی سلامت، اختلال در برنامههای مراقبت و واکسیناسیون، و نیز کاهش دسترسی به آب سالم، غذا و دارو، خطر بروز و گسترش بیماریهای عفونی را بهطور معناداری افزایش میدهند. پیامد این اختلالها میتواند بازظهور سریع بیماریهای قابل پیشگیری با واکسن و شکلگیری طغیانهای وسیع حتی در بازههای زمانی کوتاه باشد.