مقدمه:
مراقبت تسکینی زخم یک رویکرد کلنگر و انسانمحور برای مدیریت زخمهای پیچیده و غیرقابلالتیام در بیماران مبتلا به بیماریهای پیشرونده است. با وجود اهمیت روبهافزایش آن، ابهام مفهومی و نبود یک تعریف عملیاتی منسجم، موجب محدودیت در پژوهش و چالش در تفکیک آن از مراقبتهای معمول زخم شده است. ازاینرو، تحلیل و شفافسازی این مفهوم برای ارتقای کیفیت مراقبت ضروری است.
مواد و روشها:
این مطالعه یک تحلیل مفهوم کیفی بر اساس روش هشتمرحلهای واکر و آوانت بود. دادهها از طریق مرور نظاممند متون علمی از سال 2005 تا ۲۰۲۵ گردآوری شد. پس از غربالگری، ۱9 منبع واجد شرایط وارد تحلیل شدند. مراحل شامل شناسایی کاربردهای مفهوم، تعیین ویژگیهای تعریفکننده، ساخت موارد نمونه و مرزی، شناسایی پیشنیازها و پیامدها و در نهایت ارائه تعریف عملیاتی بود.
یافتهها:
تحلیل نشان داد که مراقبت تسکینی زخم دارای پنج ویژگی اصلی است: تغییر هدف از ترمیم زخم به ارتقای کیفیت زندگی، مدیریت فعال علائم آزاردهنده، نگاه جامع به ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و معنوی بیمار، مشارکت بیمار و خانواده در تصمیمگیریها و رویکرد بینرشتهای. تدوین موارد نمونه و مرزی به روشنشدن حدود این مفهوم کمک کرد. پیشنیازهای اجرای موفق شامل وجود زخم با پیشآگهی ضعیف، بار بالای علائم و تصمیم آگاهانه برای تغییر رویکرد بودند. پیامدها نیز شامل کاهش رنج، بهبود کیفیت زندگی و کاهش بار مراقبتی بودند.
نتیجهگیری:
مراقبت تسکینی زخم یک رویکرد متمایز و مبتنی بر انسانمحوری است که تمرکز آن بر التیام فرد بهجای التیام بافت است. تعریف عملیاتی ارایه شده می تواند مبنایی برای استانداردسازی آموزش باشد.
