سابقه و هدف:کارکنان مراکز فوریت های پزشکی به دلیل مواجهه ی مداوم با استرس شغلی، ممکن است در طولانی مدت دچار فرسودگی شغلی گردند که این خود بر کیفیت مراقبت های اورژانسی آنان تاثیر خواهد گذاشت. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی ارتباط استرس شغلی با فرسودگی شغلی در کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی و مراکز دیسپچ استان مازندران است. مواد و روشها:این پژوهش که از نوع مقطعی (توصیفی-تحلیلی) است با استفاده از نمونه گیری چند مرکزه، تعداد 130 نفر از کارکنان فوریت های پزشکی و مراکز دیسپچ انتخاب شدند. برای جمع آوری دادهها از پرسشنامه جمعیت شناختی- طبی، استرس شغلی و فرسودگی شغلی استفاده شد. برای تحلیل دادهها از نرم افزار SPSS نسخه 20 استفاده شد. توصیف دادهها با استفاده از فراوانی و درصد فراوانی و تحلیل دادهها با استفاده از آزمونهای پارامتریک تی مستقل و آنالیز واریانس، من ویتنی یو و کروسکال والیس انجام شد. سطح معنی داری تمامی آزمونها 05/0 در نظر گرفته شد. یافتهها:یافتههای مطالعه نشان داد میانگین استرس شغلی کارکنان 04/23 ± 65/178 بود که بیانگر استرس شغلی متوسط تا شدید بود. همچنین میانگین فرسودگی شغلی کارکنان برابر با 93/11 ± 5/64 به دست آمد که بیانگر فرسودگی شغلی کارکنان فوریت های پزشکی بود. آزمون همبستگی نشان داد بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی، همبستگی مستقیم و معنی دار وجود دارد (048/0=p ؛ 174/0=r). استنتاج:از یافتههای مطالعه نتیجه گیری میشود که کارکنان عملیاتی اورژانس استان مازندران از فرسودگی شغلی رنج می برند که با استرس شغلی آنهادر ارتباط میباشد.
