استادیار، گروه روانشناسی، واحد آشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران
چکیده: (547 مشاهده)
مقدمه:نشخوار فکری بهعنوان یک فرآیند شناختی محوری، در تداوم آشفتگیهای پس از سانحه، بهویژه در پی خیانت زناشویی، نقشی اساسی ایفا میکند. این گسست عاطفی–روابطی در زنان اغلب به اختلالات هیجانی و شناختی پایدار میانجامد. با این حال، شواهد مقایسهای در خصوص اثربخشی نسبی مداخلات شناختمحور در کاهش نشخوار فکری پس از خیانت زناشویی، هنوز محدود است. روش کار:پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر طرحواره و درمان بازسازی شناختی در کاهش نشخوار فکری ناسازگار در زنان مواجهشده با خیانت زناشویی انجام شد. این پژوهش از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون–پسآزمون و گروه کنترل میباشد. ۷۵ نمونه بهطور تصادفی در سه گروهST(n=25)،CRT(n=25)و کنترل(n=25)تخصیص یافتند. سنجش نشخوار فکری در دو مقطع، پیش از مداخله و پس از گذشت ۸ هفته، از طریق پرسشنامه نشخوار فکری ناشی از آشفتگی بینفردی صورت گرفت. یافتهها:نتایج حاصل از این مطالعه نشان میدهد، هر دو گروهSTوCRTکاهش معناداری در نشخوار فکری نشان دادند(p < .001).نتایج تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر حاکی از تعامل معنادار زمان × گروه بودF(2,72)=18.46, p<.001. تحلیلهای پسآزمون نشان داد که اثربخشی درمان طرحواره نسبت به بازسازی شناختی(p = .014)و گروه کنترل(p < .001)بهطور معناداری بیشتر بود. نتیجهگیری:درمان مبتنی بر طرحواره با تمرکز عمیق بر طرحوارههای ناسازگار اولیه، در کاهش نشخوار فکری ناشی از تروماهای خیانتمحور اثربخشی بالینی برتری دارد.
